In loving memory: my heart and soulmate Guus, 29-03-2008 - 21-05-2026
Donderdag 21 mei 2026 heb ik mijn zo innig geliefde en prachtige Guus in moeten laten slapen. Paard van mijn leven, mijn zielsverwant, mijn alles. Mijn hart is voor de 2e keer in mijn leven gebroken. Het is nauwelijks te bevatten hoe definitief dit afscheid was, hoe Guus in een oogwenk zijn laatste adem uitblies en Frans en mij achterliet. Ik was er nog lang niet klaar voor om afscheid te nemen van mijn prachtige, vrolijke en altijd dansende Guus, Voor altijd in mijn hart
Wat heb ik ongelooflijk genoten van ruim 12 jaar op pad met Guus.
Wat een avonturen zowel solo als ook met gastruiters en van die 12 jaar ook nog eens 2 jaar lang gecombineerd met Araghon (en soms andere toppertjes) van Gerda Schuurman.
Wat een schitterende tijd, samen met her opstappers, soms gecombineerd vriend/vriendin of moeder/dochter, want Gerda Schuurman had altijd wel een extra paardje beschikbaar voor dit soort ritten.
Onvergetelijk: de dagtochten met Addy Brussen met zijn quarter Sioux en Willemijn Bouman met haar appaloosa Bubbles, vanaf de Oscarhoeve en ook vanaf Stoeterij Willemien. We reden gewoon even een dagje van zo'n 40 km heen en weer om naar de Rijn.
Tochten met gastruiters, al zwervend door het grote, mooie afwisselende gebied van de Planken Wambuis/Ginkelse heide en door het schitterende gebied van het Roekelse bos, maar ook richting het Wekeromse Zand. De Pink Ribbon ritten, de Dauwtrap- en Midzomeravond ritten, maar ook in september de Air Borne tochten. Een wel heel bijzondere herinnering was de 1e keer de entreevrije dauwtraprit in Park de Nationale de Hoge Veluwe met Gerda Schuurman. Die vroege ochtend was gehuld in mist, wat onze rit wel een heel speciale herinnering bracht.
Kortom, zoveel kilometers gemaakt, zoveel onvergetelijke herinneringen gemaakt en het aller, aller bijzonderste: nóóit, maar dan ook nóóit vervelende dingen meegemaakt tijdens de gastritten met iedereen die met Guus en mij mee is geweest. Ging het tijdens een gastrit met een deelnemer even niet lekker, dan zette ik hem of haar op Guus en reed ik verder met Araghon, Elmo, Jack, Gawain of Hector. Altijd alles relaxt voor ruiter en paard.
Terugkijkend op de mega hoeveelheid foto’s en filmpjes die ik nog in mijn archieven heb, kom ik tot de conclusie, dat ik écht een gezegend mens geweest ben en samen met dit Once in a lifetime paard heb uitkunnen groeien tot een twee eenheid en waarvoor ik samen met mijn lief, alles heb gegeven en gedaan op de momenten dat het nodig was. Helaas heeft het 21 mei 2026 niet zo mogen zijn.
Vandaag, de 21e, oktober 2026, is het 5 maanden geleden dat Frans en ik Guus hebben moeten laten inslapen.
5 maanden waarin een stuk van mijn hart nog kapot is. Ik op heel veel manieren probeer het gat te dichten wat ontstaan is. Opnieuw starten kan heel gemakkelijk, maar het gaat niet.
12 jaar ben ik verbonden en diep verweven geweest met een heel bijzonder paard.
Dat wist ik natuurlijk wel, maar ben er de laatste 2 ritten met een fantastisch paard, genaamd Siem (stal Jacobs) keihard mee geconfronteerd. Niet dat er ook maar iets fout is gegaan, absoluut niet. Maar de vanzelfsprekendheid waarmee ik solo met Guus op rit ging, of het nu een zwerftocht van 2 of 8 uur door de bossen en vlakten in de regio was of gewoon vanuit Otterlo solo met hem een dag naar het strand ging, dat ben ik kwijt.
Ik merk het aan alle gewoonten/routines die ik met Guus had, heel simpel: een hendel van een hek vanuit het zadel openzetten en Guus maakte het voor mij af. Of het nu een breed en groot hek was of een smal klaphekje. Hij snapte het allemaal als ik hem een kleine voorzet gaf. En zo zijn er nog meer van die speciale gewoonten van hem die niet meer terugkomen.
Kortom, ik kan en misschien durf ik het ook niet meer om alleen op pad te gaan, terwijl ik weet dat dit voor mij nodig is om mijn hart weer heel te krijgen.
"Zoek het in andere bezigheden" is makkelijk gezegd. "Tijd heelt wonden", ook zo één.
